Cosa Nostra Online

Gent 2004

Reeds sinds oktober 2003 liep Tako stage in Gent, maar het duurde tot april 2004 voor het echt zover was: de Cosa ging Tako met een bezoekje vereren, om en passant de derde stad van België te bewonderen. Initiatiefnemers waren Herre en Andries. Ook Arnaud besloot zijn intussen stoffige Aerobed uit de kast te halen en mee te gaan, en Thomas, die vanuit Delft eigenlijk alleen maar even de grens over hoefde te wippen, was eveneens van de partij.

De gehele, zes uur durende treinreis van Groningen naar Gent werd afgelegd in overvolle treinen, en niet zelden moesten we het doen met een krappe staanplaats in het gangpad. Het was wel weer duidelijk dat de NS onze voorpret probeerde te vergallen door - zoals altijd op vrijdag - veel te weinig treinstellen in te zetten. Ze kregen ons echter niet klein, want het weer was prachtig en we hadden allemaal een heerlijk vakantiegevoel. Andries was net klaar met zijn laboratoriumstage, Herre had even genoeg van de vleesbomen en Arnaud ontvluchtte zijn werklozenbestaan.

Klik op de foto's voor een vergroting

Na een korte nachtrust pikten Herre, Andries en Arnaud een eveneens ietwat brakke Thomas op in Rotterdam.

Op station Antwerpen-Berchem ging Thomas klieren met Arnaud's Aerobed, maar werd onmiddellijk gestraft toen zijn zonnebril bijna tussen de rails viel.

Het liep al tegen zeven uur toen we Gent naderden. Inmiddels zaten we ook al een paar uur opgescheept met Thomas, die de ene flauwe Belgengrap na de andere maakte. "Ze hebben hier de fluit nog niet uitgevonden," constateerde Thomas dan ook, toen een Antwerpse conducteur "INSTAPPUH!" over het perron brulde. De Belgen vonden het niet zo erg allemaal, zeker niet toen onze trein Gent binnenrolde en Herre zei: "Kijk, een moskee!" "Neen," merkte een Belgische medepassagier op, "dat is geen moskee, da's het station eh!"

Afgezien van bussen, bestaat een groot deel van het openbaar vervoer in Gent uit trams. Voor een euro mag je zo lang rondrijden als je wil. Een erg simpel maar doeltreffend systeem. Het was dan ook een tram die ons bij Tako's huis afzette: een Bed & Breakfast onderkomen zonder breakfast.

Tako's kamer was helemaal boven in het huis.	Niet lang na aankomst werd besloten wat we gingen eten.
Dat werd McDonald's dus. Een mooie gelegenheid om Gent te verkennen.	Arnaud kon maar niet bevatten dat je bij de Belgische McDonald's een grote friet, grote frisdrank en twee Big Macs als één menu kon bestellen, maar was natuurlijk erg content over dit "dikkemensenmenu".
Tot Andries' genoegen had Tako een fles whisky meegenomen van zijn meest recente studiereis.	Whisky is echter nog steeds niet aan Arnaud besteed.
Even na middernacht doken we het Gentse nachtleven in.	Tako ging ons rondleiden. De verschillende bars, kroegen en disco's waren - in tegenstelling tot wat we gewend zijn - verspreid door de hele stad.
Jerommeke Modaal schijnt goed in de slappe was te zitten. Dit was de eerste van een klein tiental Porsches die we hebben gespot. Arnaud was dolenthousiast, en Herre verpestte met zijn reet de foto.	In café Volle Maan hadden Herre en Thomas dikke pret om Arnaud. Niet bekend is waarom.
Zoals gezegd was het uitgaansleven versnipperd over de stad. We maakten dan ook flink wat nachtelijke kilometers.	Herre probeert een boom omver te duwen.

Na aardig wat Stella, Primus, Maes en Jupiler was het tijd voor de eerste overnachting bij Tako. De Italiaanse onderbuurvrouw was niet erg van ons gecharmeerd en schreeuwde: "Shut up, we're trying to sleep!" onderaan de trap.

Andries: "Ik vind het echt kut dat het zo gehorig is."
Thomas: "Vind je het kut dat er zoveel oorlog is?"
Herre: "Hahaha, Andries is links geworden!"

De volgende ochtend ging ze dan ook meteen klagen bij de buurman annex huisbaas, en als klap op de vuurpijl beet ze ons nog even toe: "Thanks for the noise!". Het mediterraanse temperament was niet van de lucht, maar de huisbaas wuifde het lachend weg, want Tako had netjes aangekondigd dat hij vrienden op bezoek kreeg.

Na het ontbijt trokken we de stad weer in, dit keer om eens wat cultuur te snuiven, of, om Herre te citeren, "een avontuur te beleven." Omdat Tako's huis bijna in het centrum lag, arriveerden we al na een paar minuten de eerste halte: Gravensteen, een oude burcht uit 1180. Het uitzicht was mooi, en de tentoonstelling best aardig. Leuk detail is dat Gravensteen de grootste burcht ter wereld is die in het centrum van een stad staat.

Toen we Gravensteen bezochten, was het weer nog prima.	In één van de zalen was dit gigantische Braveheart-zwaard tentoongesteld.
Het kasteel bood een mooi uitzicht over Gent. Op de achtergrond v.l.n.r. de Sint-Baafs, de Belfort en de Sint-Niklaas.	In de kerker zag Andries het licht.
Een buizerd op de binnenplaats. Thomas was er stellig van overtuigd dat het een valk was, maar haalde bakzeil toen hij het ging navragen.	Tako kon zich als rasecht reisleider niet beheersen en leidde een kudde Japanners rond.
Tijd om eens een Belgische specialiteit te proeven. Thomas: "Hij was erg lekker, tot de helft. Daarna at ik tegen heug en meug in die vette hap."	Daarna gingen we de Sint-Niklaas bezoeken.
Herre, die weer eens leed aan een grenzeloos God-complex, vond de Sint-Niklaas de mooiste kerk en doopte hem dan ook maar "mijn kerk".	Thomas was het daar bepaald niet mee eens en stond erop dat we ook de andere grote kerk gingen bekijken.
Thomas wist natuurlijk alles van alle bouwstijlen en was erg gecharmeerd van de Sint Baafs.	Een aantal mensen zong een vrolijk wijsje.
Thomas herinnerde zich opeens dat hij oorspronkelijk katholiek is, en stak een kaarsje aan voor zijn oma.	Daarna was het tijd voor een hele klim: de Belfort, de uitkijkpost van Gent. In 1913 was het een onderdeel van de wereldtentoonstelling.
Het uitzicht was de moeite waard.	Herre's kerk.
Nogmaals het uitzicht, met in het midden kasteel Gravensteen, dat we eerder op de dag hadden bezocht. Het weer wordt ondertussen minder en het zou nog een uurtje duren voor het regende.

De tweede avond namen we de tram naar de Overpoortbuurt, een studentenbuurt met veel bars en een hoop friettenten. Na een poosje poolen in "Stars & Stripes", zoeken naar pinautomaten en uitproberen van veel bars en kroegen zijn we uiteindelijk blijven hangen in Twieoo, maar dat vooral omdat er een vreemde sfeer hing die we niet konden plaatsen. Het feit dat op dat moment een 80's avond aan de gang was, maakte het er niet makkelijker op. Of het nu te maken had met politieke, seksuele of geloofsovertuiging, iets was er niet in de haak.

Thuisgekomen werden wat pizza's soldaat gemaakt. Arnaud en Herre hadden een tabascopizza waarvan ze beiden niet lieten blijken dat het ding werkelijk tenenkrommend scherp was. Ze vielen echter door de mand toen Tako een stuk proefde en rood aanliep.	Na al die jaren weten we eindelijk waar Wim zijn slaapmatje en olifantenlul-slaapzak heeft gekocht: bij de Jack Wolfskin store in Gent.
De Santana van Gent heette "Stars & Stripes". Het was niet alleen veel groter dan onze Groningse poolbar, maar - zoals de naam al doet vermoeden - ook nog eens smaakvol ingericht naar Amerikaans voorbeeld.	Tako (hét Cosa spelletjestalent) maakte in een paar minuten gehakt van Thomas. Thomas nam wraak door vervolgens een werkelijk slaapverwekkende match tegen Herre te spelen, waarbij ze elkaar na elke stoot de hand schudden en succes wensten.
In café Cuba Libre maakte Tako ook korte metten met de natuurwetten.	Niet veel later belandden we in "Twieoo".
Thomas rook lont en mengde zich niet onder het publiek.	Toen we weggingen klaarde zijn humeur ineens op.

Tegen zes uur in de ochtend keerden we huiswaarts, om uiteindelijk toch nog een heel klein beetje een avontuur te beleven toen ons door twee jongens (waarvan de ene onder het bloed zat) werd gevraagd of wij misschien een mes bij ons hadden. Arnaud's reactie "A knife? We're no criminals" werd bepaald niet op prijs gesteld, maar alles liep goed af.

Het is zondagmiddag als we weer richting noorden vertrekken. Nog een laatste blik op Herre's "moskee".

Station Antwerpen Centraal was ook een aardige bezienswaardigheid.

Het weer, op vrijdag nog stralend, was op zondag intussen omgeslagen in druilerig weer. Daar dit onze vertrekdag was hadden we weinig keus. Al met al was het een geslaagd weekend.

<<Terug