Over ons

Cosa Nostra?

Deze site dient als platform voor een achttal vrienden, met als gemeenschappelijke deler een (op enkele dissonanten na) gymnasiumopleiding aan het Nienoordcollege in het Groningse Leek. We zijn niet Siciliaans, vangen geen beschermingsgeld en hebben niets te maken met de mafia. Wat heeft de Cosa Nostra er dan mee te maken? Tsja, wat heeft de Griekse held Ajax te maken met voetballende joden? Bijzonder weinig. Maar zoals ook die naam ooit is bedacht, zit ook achter de naam van onze club een verhaal.

In den beginne

We schrijven het jaar 1995. Karremans roept vergeefs om luchtsteun, Eric Cantona maakt zich onsterfelijk met zijn karatetrap en O.J. Simpson wordt vrijgesproken. Kortom: het is alweer lang geleden allemaal. Het was in dat jaar, dat op het Nienoordcollege in Leek (bij Groningen) 16 kids, die in het brugklasjaar nèt even wat harder hun best hadden gedaan, bij elkaar in een gymnasiumklas gedropt werden.

Uit de 10 jongens die die klas rijk was, begon door de jaren heen een steeds hechtere groep van 8 man te ontstaan, zij het in eerste instantie vooral omdat de overige twee "elementen" (zoals Wim het later zo dichterlijk zou omschrijven) een beetje buiten de boot vielen. Vele ruzies, spanningen en lange gesprekken met Douwe Kalfsbeek (leraar Latijn en mentor) en Bea Ekamper (lerares Nederlands en een notoir bemoeial op sociaal vlak) waren hiervan het gevolg. De wereld van dertienjarigen is nu eenmaal spijkerhard.

Hieronder staan wat klassieke foto's uit deze 2e klas-periode (1995). Recente foto's vind je in het Smoelenboek.

	Wim was nog twaalf jaar toen hij in de tweede klas kwam. Zijn kapsel zou nog vele jaren onderwerp van gesprek zijn. Het heeft in de loop der jaren alle kanten al eens op gestaan en/of gehangen.		Andries leerden we kennen als Metallica fan met lang haar. Verkeerde invloeden zouden nog lang zijn leven bepalen: Craig David, Unreal Tournament, legaal spelletjes kopen, Erik Ottens...
	Irin kende Wim en Thomas al uit de brugklas. Hij had een groot deel van zijn jeugd op Bonaire gewoond, en kon daar altijd vieze verhalen over vertellen. Ook kende hij voor elk geslachtsdeel een Boneiaanse term.		Arnaud kende iedereen al van gezicht als "die jongen met die Super Mario trui". Levend in zijn eigen wereldje, snapte Arnaud niet echt waarom het nou zo raar was om in een Super Mario trui te lopen.
	Herre was opgegroeid met Svend, en was jarenlang zijn sidekick (vandaar dat men Svend en Herre gemakshalve ook wel aanduidde met Sverre)		Thomas leerden we kennen als een jongetje met een Roger Whittaker-bril. Zijn levendige fantasie leefde hij uit in schriften vol morbide, bloederinge tekeningen.
	Svend kende Arnaud, Wim, Thomas en Irin aanvankelijk nog niet, maar wist zich al na een paar dagen te profileren als schreeuwlelijk van de klas. Daarnaast had hij consequent lak aan iedere vorm van gezag, of dat nou ging om een leraar, een rector of zijn moeder.		Tako bleek al snel een ruwe klant met een overdreven winnaarsmentaliteit, vooral met gym. Daarbij werd niets en niemand ontzien, zeker niet als er gevoetbald werd.

Nomenclatuur

In 1997 zou de groep jongens een naam krijgen die tot het einde ter tijden zou standhouden: Cosa Nostra. In de herfst van dat jaar ondernam de bovenbouw van het gymnasium (met de Cosa op dat moment in de vierde klas) een excursiereis naar Rome. Op de heenreis deed de Cosa al van zich spreken door een gigantische puinhoop achter te laten in de treincoupé, maar eenmaal aangekomen in Rome begon het feest pas echt. De sfeer in Rome werd opgeluisterd met vele "praktijkjes".

Het begon met onschuldig kattekwaad (het kale hoofd van slapende Martijn onderspuiten met douchegel), maar het ging van kwaad (er werd een kamerdeur ingetrapt omdat de sleutel was afgebroken) tot erger (een antieke fontein, dè blikvanger op de binnenplaats van het hotel, werd volgepist). Ook werd er nog een meegebrachte voorraad vuurwerk aangebroken.

Tijdens één van de etentjes in Rome (we aten daar iedere avond pizza), waarbij we weer met zijn achten aan een stamtafel zaten, schamperde het heerschap van de foto - Douwe Kalfsbeek, leraar Latijn dus - dat we wel wat weg hadden van de Cosa Nostra: de Siciliaanse maffia, een besloten clubje van vervelende ventjes. Waarschijnlijk tegen de bedoeling van die opmerking in, werd de naam Cosa Nostra natuurlijk ogenblikkelijk geadopteerd, en dit is nooit meer veranderd.

De Cosa Nostra, vlak voor de Romereis in 1997 (Irin ontbreekt)

Het examen and beyond

Ook toen de Cosa Nostra tegen het eind van de middelbare school-periode uit elkaar werd gerukt en verspreid over twee atheneumklassen, bleef de groep bestaan, en we ondernamen steeds meer activiteiten samen. In 2000 kwam er een einde aan de - achteraf - zorgeloze middelbare schooltijd. Het examen hadden we in de zak, en ieder ging zijn eigen weg, verspreid over de talrijke universiteiten en hogescholen die ons land rijk is. Douwe Kalfsbeek - en met hem vele anderen - voorspelde dat dit het einde betekende van de Cosa Nostra. Ze zouden ongelijk krijgen. Groningen is het Cosa Bolwerk geworden (waarbij drie Cosanostrianen zelfs huisgenoten zijn) met uitvalsbases in Enschede, Delft en Den Haag. Het grootste deel van de Cosa ziet elkaar meerdere malen per week, maar ook de overigen doen hun best om zo vaak mogelijk te komen eten, borrelen, Risk-en, stappen en lol maken, en om eens in de zoveel tijd een vakantie, feest of LANparty te organiseren.

"Cosa Nostra - In Amicitiae Credimus!"

12 december 2007