Cosa Nostra LAN #11 - De Strijd tegen de Banaan

Plaats: Leek (Huize Rosier) Datum: 28 december 2002 - 3 januari 2003 Deelnemers: Andries, Arnaud, Erik, Tako, Herre, Thomas, Wim

Het woord "apart" zou wel een passende term zijn bij deze Local Area Network party, niet in de laatste plaats omdat het evenement uitgesmeerd werd over een hele week. Om niet te bezwijken aan RSI, waren er ook de nodige uitstapjes: zo was zaterdag 28 december de laatste dag dat de lokale disco Looks open was, Thomas was jarig op 30 december en natuurlijk was er Oud en Nieuw, wat uitgebreid gevierd werd in Groningen.

Het relaxte karakter van deze LAN kwam ook tot uiting in de spelletjes. Ooit zijn we begonnen met 2 of 3 dagen non-stop gamen, maar dit keer waren er veel "wat zullen we nu eens doen" momenten. Counter-Strike was alleen leuk als de mensen met veel online ervaring alleen zwakke wapens kochten (het spel is sowieso leuker met shotguns en uzi's). Ghost Recon co-op, aangevuld met twee mods (Desert Siege en Island Thunder) deed het beter.

Ook Red Alert 2 hebben we verrassend veel gespeeld. In tegenstelling tot de voorgaande keren, waarin een alliantie Herre-Andries het opnam tegen voornamelijk Arnaud, was dit keer een ander beeld te zien op het slagveld. Thomas bleek een strijdvaardig strateeg (zeker in combinatie met Herre). De vorige keer was geen mannetje veilig tegen zijn zorgvuldig opgestelde snipers, ditmaal had hij een speeltje in de vorm van Chrono Legionnaires. Andries bleek redelijk zwak zonder zijn vertrouwde coalitiepartner, en Arnaud was nog altijd één van de voornaamste kandidaten om het eerst uitgeschakeld te worden. Wim zag de bui hangen - "Okee, iedereen op Wim!" - en verschanste zich. Hij wist zich goed te verdedigen, maar speelde in het offensief nauwelijks een rol van betekenis. De verveling sloeg echter toe na een klein tiental potjes, want niemand durfde aan te vallen omdat iedereen zijn verdediging potdicht had getimmerd.

Re-Volt werkte bij toeval één keer goed met 7 man, voor de rest gaf dit spel niets dan netwerkproblemen. Codename Eagle is na een ongekende glorie (6 LAN's dikke lol) niet eens opgestart op deze LAN. Het maakte plaats voor Battlefield 1942, wat ook alleen in co-op tegen de computer echt leuk was. We waren met te weinig mensen om de andere modi (deathmatch, conquest) etc. tot een succes te maken. Minutenlang moederziel alleen door de woestijn lopen om vervolgens vanuit een hinderlaag neergeknald te worden door Wim - nee, dat was niet leuk. Het inzetten van hordes computertegenstanders bracht uitkomst. 

Interessante nieuwkomer was Sven co-op, een mod voor Half-Life. Samen monsters afslachten bleek erg leuk, en dat gold in het bijzonder voor "de banaan":

Hier zien we hoe Andries zich de woede van de banaan op de hals haalt. Na alle levels éénmaal uitgespeeld te hebben, was het trouwens ook exit voor dit spel.

Het vervoer was al een avontuur op zich. Neem nou Andries in een auto, een adrenaline rush die Erik niet wil missen. Herre grijpt vol ongeloof naar zijn hoofd, en Wim kan het allemaal niets schelen.

Ook al was de familie Rosier op wintersport, het huishouden draait natuurlijk gewoon door. Zo had Wim de verantwoordelijkheid over een aantal belangrijke taken, en om die niet te vergeten, produceerde Andries deze achtergrond op zijn computer.

Door Tako's deelname dachten we verzekerd te zijn van in elk geval één gemakkelijk doelwit, maar hij was van plan zijn huid duur te verkopen. Eerst probeerde hij de rest te intimideren door zich uit te dossen als gangsta, en toen dat niet bleek te werken, koos hij eieren voor zijn geld en ging hij de hele week overdag werken. Een dag eerder had Erik al het veld geruimd onder het mom van "mijn chickie vraagt om aandacht", maar of dat de werkelijke reden was?

Onderwerp van dagenlang zeuren, touwtrekken en intimideren - deze 10/100 Mbit switch. Arnaud, Herre en Wim (samen goed voor zo'n 480 Gigabyte aan opslagruimte) waren het zat om twintig minuten te wachten voor elke gekopieerde film, en pleitten er dan ook voor om het 10 Mbit coax netwerk te upgraden naar een 100 Mbit UTP netwerk. Dit stuitte op hevig verzet bij Thomas ("Ik HOEF die films helemaal niet!") en in mindere mate bij Andries. Tako vond alles best, zolang hij maar porno kon kopiëren. Een compromis werd gevonden toen bleek dat je op een switch zowel 10 als 100 Mbit netwerkkaarten kon aansluiten, hierdoor daalden de kosten voor de tegenstanders en gingen ze alsnog akkoord. 

Tevreden bekijkt Herre de blauwe kabelspaghetti. 

Overzichtsshot vanuit de keuken, met linksvoor de plek van Andries, linksachter (buiten beeld) Tako's hideout, in het midden de plek van Thomas, met schuin tegenover hem Arnaud, en helemaal rechts Wim en Herre naast elkaar. Erik was hier al weg, hij zat naast Arnaud (tegenover Thomas).

Nog een overzicht van de volgebouwde huiskamer van huize Rosier.

In deze keuken werd tal van smakelijke hapjes bereid, op één ding na. Dat was de drie weken oude, stinkende quiche (die er overigens al stond toen we aankwamen). Herre maalde daar niet om, en maakte binnen no-time driekwart van het onappetijtelijke baksel soldaat. Erg verontrustend om Herre als een uitgemergelde hongerneger een half vergane kontkorst naar binnen te zien werken.

Een vertrouwd gezicht: Thomas, bier en porno. Thomas, die geen internet op zijn kamer heeft, vertrouwde er zoals altijd op dat de anderen hem zouden voorzien van een voorraadje sexfilms, en werd niet teleurgesteld.

Tactiekbespreking voor Ghost Recon. Herre werpt zich op als platoon leader en bedeelt Andries de rol toe van verkenner ("Dan mag jij als eerste dood! Dat is een eer!"). Wim is duidelijk niet geboeid door de briefing, en Thomas - die toch elke missie weer sluipschutter werd - negeert de orders en eet een chipje. Op de voorgrond vinden we trouwens Herre's kerstpakketcake met banketbakkerschocoladestrooisel.

Hier zien we Thomas in actie, met Herre's koptelefoon. "Die oordopjes doen na een tijdje wel pijn." Herre zelf heeft tijdens de LAN vrijwel geen gebruik gemaakt van wat voor koptelefoon dan ook. Zoals altijd had Herre zijn speakers mee, en wat nog erger was: hij was de wéér de enige met speakers, waardoor hij wéér het monopolie had over de gedraaide muziek.

En uit het niets verscheen ineens de verloren gewaande Irin. Opmerkelijk, want een dag eerder was een deel van de Cosa zijn vriendin en gedoodverfde echtgenote Valerie al tegen het lijf gelopen bij de Burger King. Hierdoor kon Irin al niet meer verbergen dat hij in het noorden was, en bracht hij ons maar een bezoekje.

Irin geeft Herre ezelsoren voor op de foto, of zou dit een Boneiaans paringsritueel zijn? We zullen het nooit weten.

Met bier, chips en Vitamine C1000 (van wie waren die dingen eigenlijk, en waarom heeft het zo'n stomme naam, noem het dan Vitamine Edah?) kwamen we het grootste deel van de dag door.

Thomas gooit de oven aan voor broodjes tartaar.

Wim laat Andries zien hoe je een satelliet kunt hacken en omprogrammeren.

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Irin houdt het voor gezien en besluit weer onder te duiken.

Het was een erg leuke week, maar er zit duidelijk een dalende lijn in het plezier dat we aan spelletjes beleven. Niet alleen zijn we verwend (hoe blij was je vroeger met Commander Keen!), maar ook de mogelijkheid om met kabel online te spelen wanneer je wilt, doet de Cosa LAN's aan charme verliezen. Het is duidelijk dat we de volgende keer écht een nieuwe impuls nodig hebben. Niet zozeer in de vorm van een nieuw spel, want voor de meeste nieuwe spellen - veelal gericht zijn om massale online play - zijn we toch met te weinig mensen. Maar bijvoorbeeld om met een andere "groep mensen" iets te organiseren. Een echt competitiegevoel zou het misschien een stuk leuker maken.

Captain Pervert

<<Terug