Wim

Het leven van Willem Kees Rosier (28 juli 1983) lijkt een beetje op een Kickboxer film, waarin de held door zijn leermeester wordt opgeleid om te komen tot grootse daden. We wachten echter nog steeds op Wim's grote moment van machtig vertoon.

Wim's jeugd

Voordat wij Wim leerden kennen, woonde hij al zijn hele leven in Leek. De familie Rosier was een fijne plek om op te groeien. Wim, zijn jongere zusje Rigje, zijn vader Cees en zijn moeder Marja - jarenlang steevast aangeduid als "Wim z'n broer" - vormden een gelukkig gezin. De verwachtingen van Cees en Marja over hun zoon waren hooggespannen. Het geslacht Rosier is een trotse, eeuwenoude heldenfamilie. Zo doen er legendarische verhalen de ronde over Wim's opa, die een mosterdfabriek had waar hij in de tweede wereldoorlog Joden onderdak verschafte. In zijn vrije tijd was deze man een schatzoeker die geweldige Romeinse artefacten in zijn achtertuin vond. Maar het voert te ver om hier op alle avonturen van Rosier-senior in te gaan. Zoals gezegd, Cees en Marja verwachtten veel van hun zoon. Niets was goed genoeg voor hun rode rakkertje met dat schattige brilletje. Marja infiltreerde in de onderwijsvakbond en om er zeker van te zijn dat hun Willem de beste opleiding zou krijgen. Ook op het Nienoordcollege werd met het mes op de tafel onderhandeld, onder andere over "elementen" die uit Wim's omgeving dienden te verdwijnen.

Judocarrière

Niet alleen op het intellectuele vlak moest Wim zich ontwikkelen, ook op het fysieke vlak moest hij zijn mannetje staan: Wim werd resoluut op judo gestuurd zodat hij voor zichzelf kon opkomen. Wim's prestaties moeten zelfs Marja's stoutste dromen hebben overtroffen, want op een gegeven moment was hij zelfs Noord-Nederlands Kampioen in zijn klasse. Wim zelf beweert dat hij het nog een stuk verder had kunnen schoppen, maar dat hij steeds met jetlags op de belangrijkste toernooien (in bijvoorbeeld Schoonebeek) aankwam. Door aanhoudend blessureleed werd Wim uiteindelijk gedwongen om zijn carrière stop te zetten, maar hij is nog steeds een fitte jongeman.

Intellectueel en fysiek zat het dus wel snor met onze rode vriend. Hierna was Wim's uiterlijk aan de beurt. Het rode bloempotkapsel verdween, de bril en de beugel moesten wijken. Geregeld sleepte Marja Wim mee naar het mode-imperium van Jannes Bezu in Roden om Wim in een trendy boyband kloffie te steken.

Wim in the US of A

Intelligent, sterk en knap. Zelfs mr. Miyagi zou hiermee tevreden zijn geweest. Voor Cees en Marja was het echter nog niet genoeg. Hun Wim moest mentale hardheid verwerven. En zo kon het gebeuren dat de zo vertroetelde Wim na zijn middelbare school ineens voor een jaar naar Amerika werd gestuurd. Daar moest hij bewijzen dat hij het ook heus alleen kon rooien - met wat hulp van zijn gastouders, dat wel. Wim laat niet veel los over deze tijd en de ongetwijfeld vreselijke beproevingen hij daar heeft moeten doorstaan, en we zullen het wel nooit helemaal weten. Toen hij terugkwam uit de States was Wim klaar voor het echte leven. Zijn vader en mentor Cees bezegelde deze beslissing met een eeuwenoud ritueel, waarbij hij samen met Wim een Ikeakast in elkaar schroefde en Wim vervolgens alleen achterliet in zijn kamer in Selwerd.

Wim today