Cosa Nostra Turkije 2003 - Deel 1

Al twee keer ging een vakantie naar een zonnig oord niet door om uiteenlopende redenen, of gewoon "omdat het toch altijd twee mensen zijn die alles moeten regelen". Hoe dan ook, drie keer is scheepsrecht en na de boeking in maart was het duidelijk dat het dit keer eindelijk zou lukken. Bestemming: Marmaris, Turkije. Het vertrek stond gepland op zondag 20 juli 2003.

Hieronder staan 117 foto's die ik tijdens de vakantie gemaakt heb, een selectie van de beste foto's uit zo'n 250 stuks (180mb). De volledige serie (1600*1200) kan je op verzoek wel in een zipje via ICQ of op CD krijgen.

We vertrokken vanaf Eelde om 8:50. En we waren nog niet eens weg, of Arnaud beging zijn eerste stommiteit: hij vergat de chaffeur, die om 6:15 zelfs iets te vroeg voor Herre's huis stond, rap doorreed en tijdens de rit zijn bek hield, een fooi te geven.

Onze kist: een Boeing 757-200. Biz Travel (Tako's voormalige werkgever) had wat stoelen gehuurd van HTC Reizen. Het vliegtuig was van de maatschappij Fly Air. Als het maar een beetje Engels klinkt, moeten de Turken gedacht hebben.

Een tekort aan beenruimte, maar een overschot aan enthousiasme. De Cosa is klaar voor vertrek.

Het land van Maas en Waal.

Plane chow. Standaard in plastic verpakt toeristenvoer. Kost niets en smaakt allemaal hetzelfde. Wim maalde er niet om en had binnen twee minuten zijn portie soldaat gemaakt, behalve de "verschrompelde olijven". 

Wat uitlopers van de Alpen.

Svend had de nacht ervoor niet geslapen (hij was om 2:30 begonnen met het inpakken van zijn koffer) en ging na een half uur dan ook al onder zeil.

En werd vervolgens getooid met alles wat maar voorhanden was.

Eénmaal aangekomen op het vliegveld in Dalaman, was in de verste verte geen reisleider te bekennen om ons op te pikken. Na een half uur kwam er echter een bus aan met reisleider Daan, die je niet kon verstaan. Hij stelde zich voor, en zei: "we gaan". Dat is zo'n beetje het enige dat hij op de heenreis heeft gedaan. 

De reis van Dalaman naar Marmaris duurde ongeveer 1,5 uur.

Onderweg hielden we een - in feite overbodige - pauze bij een tankstation annex fastfood-restaurant met een SM-pet als logo. Hoeveel commissie Daan de Banaan hiervoor zou vangen, was hier het onderwerp van gesprek.

We waren nog geen vijf minuten in het appartement of Wim moest al door het personeel gered worden uit de WC.

Het slot functioneerde niet helemaal naar behoren en bleek alleen geopend te kunnen worden door een flinke ruk aan de deur te geven.

Tijd voor een biertje.

Dit is een foto van Svend op zijn eerste dag in Turkije. Dat kan je makkelijk zien wanneer je weet dat hij op de tweede dag tweedegraads brandwonden opliep op het strand. Een vuurrode, "raak me niet aan!" krijsende Svend was daarvan het gevolg.

Thomas showt het uitzicht vanaf het balkon waar we met zijn allen zaten. 

Na een paar dagen besloten Herre, Thomas, Tako en Arnaud een nabij gelegen berg te beklimmen. 

De reis voerde langs de boulevard...

...een achterbuurt...

...over een hek...

Volgende >>