Cosa Nostra Turkije 2004 - Deel 1

Omdat de vakantie in Turkije in 2003 ons goed was bevallen, hoefden we niet erg lang na te denken over een bestemming voor 2004. Reisdoel was dit keer niet Marmaris, maar Gümbet. Gümbet ligt vlak naast het bekende Bodrum en via de welbekende Dolmus busjes kon je in tien minuten heen en weer rijden. Het is 8:00 in de ochtend als we per trein vertrekken naar Schiphol.

Herre de SMSkoning ontving en stuurde per dag tientallen SMSjes van en naar zijn kersverse wederhelft. Wat die twee elkaar nog te vertellen hadden na de vakantie? Geen idee.

Svend dacht er het zijne van.

Aangekomen Schiphol is de eerste halte natuurlijk de gadgetshop. Daar vonden we een Pedometer die rood uitsloeg toen Arnaud langsliep.

Onze kist, een Boeing 737-800 van Transavia.

De vlucht had een half uur vertraging, maar het kon de pret niet drukken.

Wat echter wel de pret kon drukken was het feit dat de vertraging daarna opliep naar twee uur omdat de bagage niet goed geteld was. Daarbij kwam ook nog dat het scanlabel van Arnaud's tas was gevallen, zodat de bagagelui niet wisten in welk vliegtuig hij moest. Op deze foto zie je de tas apart staan op de rand van de bagagelift. Ondertussen was een enigszins gestresste Arnaud druk aan het praten met de stewardessen, uit angst dat zijn cheapass polo's op een vliegtuig naar Bangkok zouden gaan. Maar alles kwam gelukkig goed.

Aangekomen in Turkije is het tijd voor het Turkse monopoliebier: Efes. Het zou niet de eerste keer zijn dat Svend na een paar biertjes als een blok in slaap valt.

Het uitzicht van onze kamer in apartement Fatih was spectaculair te noemen. Helaas was van de zee niet meer te zien dan die paar blauwe stukjes, links van Svend's hoofd. Ook stond er altijd een lekker windje wat het balkonverblijf veraangenaamde, maar dat was niet altijd even handig als we een potje klootzakken of Risk wilden spelen.

We waren nog maar net één dag in Turkije of Svend had alweer zijn eerste spontane bloedneus te pakken.

Zijn dunne bierbloed liep in liters uit zijn neus.

De macaronisaus voor die avond

Eén van de eerste avonden gingen we eten bij het restaurant wat aan ons appartement grensde. Op deze foto is de stroom net uitgevallen, iets wat later nog vaak zou gebeuren.

Eén van de Turken die bij het appartement en het restaurant werkte was dit heerschap, George. Aardige kerel, en nooit te beroerd voor een geintje. Sterker nog, hij heeft twee weken lang met water gegooid en argeloze mensen in het zwembad geduwd, iets wat ertoe leidde dat hijzelf ruim tien keer met kleren en al de plomp in ging.

Na een paar dagen was het zover. De Halikarnas. Door onze reisleider Randall (volgens hem hoor je het uit te spreken op zijn Nederlands; niet dus) met veel bombarie aangekondigd. Gelegen in Bodrum, "het Saint-Tropez van Turkije", is dit de meest prestigieuze club van het land, en tevens de grootste openluchtdiscotheek van Europa. En kut dat het er was. Was het niet vanwege de zweterige Turken die op de dansvloer hun shirt uittrokken, dan was het wel vanwege het bier wat in blikjes geserveerd werd (en de cocktails in plastic bekertjes!). Maar het ergste was nog wel de muziek. Vijf uur lang R&B, Sean Paul, Tarkan en later nog een uurtje monotone techno. Rampzalig. Wat een kutavond was dat.

Dit Ierse vrouwtje had een Tweety tattoo. Misschien ook iets voor Herre.

En dit illustere duo liepen we constant tegen het lijf. Ze hielden niet op met onzinverhalen over gefrituurde kakkerlakken en "sterrologie". Waarschijnlijk elkaars ster.

Tegen het einde van de avond was het tijd voor de schuimparty. In een kwartier tijd was de dansvloer tot een meter hoogte bedekt met schuim. Een smerige bedoening.

Een paar dagen later waren we bekomen van de bittere teleurstelling in de Halikarnas. Net als vorig jaar maakten we per boot een dagtripje naar een Grieks eiland. Dit keer was Kos het eiland dat we met een bezoekje gingen vereren.

Nog suf van het uitgaan zitten we tegen 9:00 op de boot.

Het uitzicht vanaf de boot leverde een leuk plaatje van Bodrum op, met bijbehorend kasteel.

Volgende >>